Heel Tread
5.0
Bez minimum
Skarpetki Blackbird
Wysyłka bezpośrednio od marki w 3-6 dni
Heel Tread gwarantuje najlepszą cenę na Orderchamp
Ochrona kupującego
Informacje
Pod koniec lat pięćdziesiątych CIA zleciła ściśle tajny projekt nazwany „Archanioł”, który miał latać szybciej i wyżej niż cokolwiek wcześniej – i później – niewidzialny jak duch. Narodził się najbardziej kultowy samolot zimnej wojny, niemożliwie futurystyczny samolot szpiegowski SR-71 Blackbird. Zainspirowany samolotem %2317962 „Skull and Crossbones”. W maju 1960 roku nad sowiecką przestrzenią powietrzną zestrzelono amerykański samolot szpiegowski U-2. Początkowo rząd USA próbował bagatelizować ten incydent jako samolot badawczy zajmujący się bezpańskimi warunkami pogodowymi, ale później musiał wycofać się z tej historii po opublikowaniu zdjęć schwytanego pilota i sprzętu szpiegowskiego samolotu. Nie trzeba dodawać, że spowodowało to niepożądane ocieplenie zimnej wojny i – wraz z kolejnym zestrzeleniem U-2 nad Kubą – zwiększyło zapotrzebowanie na samolot szpiegowski nowego typu. CIA potrzebowała nowego samolotu, który mógłby latać na niespotykanych dotąd wysokościach, na niemożliwie dużych prędkości, pozostając niewidocznym dla radarów. Aby osiągnąć coś zbliżonego do tego, w zasadzie wszystko trzeba było wymyślić od zera. Zadzwonili więc do Clarence’a „Kelly’ego” Johnsona, najlepszego projektanta samolotów w tajnym oddziale Lockheeda, Skunk Works. A-12 był pierwotnym samolotem rodziny Blackbird z 1962 roku. Ostateczna wersja A-12, z podwójnym kokpitem i większymi zbiornikami paliwa, została nazwana SR-71 (od „rozpoznania strategicznego”) i pomalowana w swego rodzaju czarnej farby, dzięki czemu zyskał swoją przydomek. Oblatany po raz pierwszy w grudniu 1964 roku, SR-71 był pod każdym względem cudem inżynierii. Opracowany do prowadzenia ukrytych misji zwiadu powietrznego, Blackbird nie przypominał niczego, co kiedykolwiek zrobiono wcześniej – ani od tego czasu. Dzięki dwóm specjalnie opracowanym osiowym silnikom turboodrzutowym Pratt & Whitney J58 osiągał prędkość przekraczającą 3,3 Macha i wysokość 25 900 m. Chociaż każdy z nich zapewniał ciąg 32 000 funtów, większość ciągu potrzebnego do lotu z prędkością 3 Macha pochodziła z równowagi wytwarzanej przez powietrze przepływające przez wlot silnika i stożkowy kolec wewnątrz gondoli, który dostosowywał swoje położenie do prędkości samolotu. Niebiesko-żółto-pomarańczowy płomień z tyłu miał 50 stóp długości, a wzór uderzeń strumienia sprawiał wrażenie, jakby pluł kulami ognia. Aby spojrzeć na osiągi Blackbirda z odpowiedniej perspektywy, najlepszy czas z Nowego Jorku do Londynu ustalony przez Concorde to 2 godziny 52 minuty. SR-71 zrobił to w 1 godzinę i 54 minuty... ale zajęło to tylko tyle czasu, ponieważ musiał zwolnić, aby zatankować. Przy pełnej prędkości powierzchnia stopu tytanu Blackbirda – więcej o tytanie później – musiała wytrzymać temperatury przekraczające 600 stopni Fahrenheita (ponad 300 stopni Celsjusza). Nie było wówczas materiałów do budowy ogniw paliwowych, które mogłyby pracować w takich warunkach. Z ogniw wyciekało paliwo, aż osiągnęły wysoką temperaturę i rozszerzyły się, ostatecznie uszczelniając pęknięcia. Oznaczało to, że Blackbird, choć doskonale zdolny do samodzielnego startu, wymagał uzupełnienia paliwa niemal natychmiast po wzniesieniu się w powietrze. Szereg gadżetów szpiegowskich znajdujących się na pokładzie Blackbirda umożliwił mu badanie 100 000 mil kwadratowych powierzchni Ziemi na godzinę (259 000 km2) z dokładnością umożliwiającą identyfikację obiektów o wielkości zaledwie dziewięciu cali. Latanie na wysokości, której ogień przeciwlotniczy nie mógł osiągnąć, szybciej niż rakieta i ledwo widoczny dla radaru, oznaczało, że SR-71 mógł zwykle wykonywać swoje zadania niezauważony – chociaż tylko 20 z 32 zbudowanych Blackbirdów dotarło do końca aktywnego obowiązku, żaden nie został nigdy uszkodzony przez działania wroga. Nawet bardzo ciemnoniebieska farba, pozornie czarna, została zaprojektowana tak, aby pochłaniać sygnały radarowe wroga. W rzadkich przypadkach wykrycia, pole widzenia radaru wrogiego pocisku ziemia-powietrze na namierzenie i wyśledzenie samolotu było tak małe, że kiedy on wystrzelił i jeśli w końcu wystrzelił, pilot SR-71 mógł z łatwością tego uniknąć po prostu dodając gazu. Jak na ironię, ten cud technologii miał w pełni analogowy kokpit. Aby zminimalizować przekrój kadłuba (i sygnaturę radarową), przestrzeń była ciasna, a dwuosobowa załoga musiała nosić specjalne kombinezony ciśnieniowe, aby poradzić sobie z brakiem tlenu i ekstremalnymi temperaturami panującymi na krawędzi kosmosu. standardów, to, co projektanci byli w stanie osiągnąć przy ograniczonej dostępnej technologii, jest po prostu cudem, pokonując przeszkody w niezbadanej inżynierii lotniczej i radząc sobie ze złożonością samych podróży kosmicznych. Satelity szpiegowskie, drony i oszałamiające koszty operacyjne spowodowały wzrost Opcja USAF dotycząca rozpoczęcia wycofywania floty SR-71 w 1990 r. – NASA latała dwoma ostatnimi zdatnymi do lotu Blackbirdami do 1999 r. w celu badań lotniczych. Jednak po trzech dekadach czynnej służby i ponad pięciu dekadach od ustanowienia nigdy nie pobitych rekordów, Blackbird pozostawia dziurę, która nie została jeszcze wypełniona. Obiekt latający, który nadal wydaje nam się bardziej czymś z przyszłości niż czymkolwiek, co mieć dzisiaj. 80% bawełna czesana, 17% poliamid, 3% elastan. Używamy dzianiny bezszwowej, aby stworzyć skarpetę bez szwów. Prać na lewej stronie (maks. 40°C/100°F). Nie suszyć w suszarce bębnowej, nie prasować, nie wybielać ani nie czyścić chemicznie.
In the late 1950s, the CIA commissioned a top-secret project dubbed 'Archangel', to fly faster and higher than anything before - or since -, invisible as a ghost. The most iconic aircraft of the Cold War was born, the impossibly futuristic spy plane SR-71 Blackbird. Inspired by aircraft #17962 "Skull and Crossbones".In May 1960, an American U-2 spy plane was shot down over Soviet airspace. Initially, the U.S. government tried to play down the incident as a stray weather research aircraft but later had to backpedal on that story after photos of the captured pilot and the plane's spy equipment were released. Needless to say, this brought unwanted heat to the Cold War and - along with another U-2 shot down over Cuba - reinforced the need for a new type of spy plane.The CIA wanted a new plane that could fly at unprecedented altitudes, at impossibly high speeds while remaining invisible to radars. To achieve anything near that, basically, everything had to be invented from scratch. So they called up Clarence "Kelly" Johnson, the best aircraft designer at Lockheed's secret division Skunk Works. The A-12 was the original plane of the Blackbird family in 1962. The final derivative of the A-12, with a twin cockpit and larger fuel tanks, was named SR-71 (for "Strategic Reconnaissance") and painted in a sort of black paint, earning it its nickname.First flown in December 1964, the SR-71 was an engineering marvel in every sense. Developed to operate stealth aerial reconnaissance missions, the Blackbird was unlike anything that had ever been done before - or has since. It was capable of speeds in excess of Mach 3.3 and an altitude of 85.000 ft (25.900 m) with the help of two specially developed Pratt & Whitney J58 axial turbojets engines. Though they each provided 32.000 lbs of thrust, most of the thrust needed to fly Mach 3 came from the balance produced by air passing through the engine inlet and the conical spike inside the nacelle that adjusted its position to the plane's speed. The blue-yellow-orange flame out the back was 50 feet long, and the stream's shock patterns made it look like it was spitting fireballs.To put the Blackbird's performance into perspective, the best New York to London time set by the Concorde is 2 hours 52 minutes. The SR-71 did it in 1 hour 54 minutes... but it only took that long because it had to slow down for refuelling. At full speed, the Blackbird's titanium alloy surface - more on the titanium later - had to be able to withstand temperatures of 600 degrees Fahrenheit (over 300 Celsius). At the time, there weren't any materials to build fuel cells that could operate in such conditions. The cells leaked fuel until reaching high temperatures and expanding, finally sealing the cracks. This meant that the Blackbird, though perfectly capable of lift-off on its own, had to be refuelled almost immediately after being airborne. The array of spy gadgets carried in the Blackbird allowed it to survey 100.000 square miles of Earth's surface per hour (259.000 sq km) with an accuracy that made it possible to identify objects as small as nine inches. Flying at an altitude anti-aircraft fire couldn't reach, faster than a missile, and barely visible to radar meant the SR-71 could usually go about its business undetected - though only 20 of 32 Blackbirds built made it to the end of active duty, none were ever damaged by enemy action. Even the very dark blue paint, seemingly black, was engineered to absorb enemy radar signals. In the rare event of a detection, the window for an enemy surface-to-air missile's radar to acquire and track the aircraft was so small, that when it, and if, it finally launched, the SR-71's pilot could easily avoid it just by stepping on the gas.Ironically, this wonder of technology had an all-analogue cockpit. To minimize the fuselage's cross-section (and the radar signature) the space was cramped and the two-man crew had to wear special pressure suits in order to deal with the lack of oxygen and extreme temperatures found near the edge of space.By modern standards, what the designers were able to pull off with the limited technology available is nothing short of a miracle, overcoming obstacles in unchartered aviation engineering and dealing with the complexities of space travel itself.Spy satellites, drones, and eye-watering operational costs pushed USAF's option to start shutting down the SR-71 fleet in 1990 - NASA flew the last two airworthy Blackbirds until 1999 for aeronautical research. But, after three decades of active duty and over five decades since setting records that have never been beaten, the Blackbird leaves a hole that has yet to be filled.A flying object that still feels to us more like something from the future than anything we have today. 80% Combed Cotton, 17% Polyamide, 3% Elastane.We use seamless knitting to create a sock with no stitches. Wash inside out (40ºC/100ºF max). Do not tumble dry, iron, bleach or dry clean.
Tłumaczenie maszynowe
Język oryginalny
| Waga | 55g |
| Materiał | Coton, Fer |
| Kolor | Rouge, Bleu, Noir, Orange |
| Wyprodukowano w | Portugalia |
| Lokalizacja marki | Portugalia |
- Orderchamp starannie weryfikuje i monitoruje wszystkie marki na platformie
- Orderchamp pełni rolę pośrednika przy zakupach od tej marki, co oznacza, że będziemy mediować w przypadku sporów dotyczących zamówienia złożonego u tej marki
- Płatność trafia do Orderchamp i zostanie przekazana marce dopiero po pomyślnym otrzymaniu zamówienia
- Jeśli zauważą Państwo jakiekolwiek problemy z tym produktem, prosimy zgłosić problem, a my przeprowadzimy dochodzenie
Heel Tread
5.0
Bez minimum
Heel Tread to wyjątkowa marka skarpet, która czerpie inspirację z jednej z największych pasji człowieka. Nasza kolekcja to hołd dla niektórych z najbardziej znanych ikon motoryzacji na świecie. Projektujemy skarpety dla tych, które pomijają rytm, gdy przejeżdża coś egzotycznego, dla tych, którzy patrzą poza koła i widzą sztukę. Z reflektorów, otworów wentylacyjnych i dziedzictwa otrzymujemy wzory, tekstury i kolory. Marka, która pozwala zabrać swoje pasje wszędzie, nawet do łóżka. Zaprojektowane i wyprodukowane w Portugalii, używamy bezszwowej dzianiny na palcach, aby stworzyć skarpetę bez żadnych szwów. Z 80% czesaną bawełną, 17% poliamidem i 3% elastanem, piękne wewnątrz i na zewnątrz. Po kilkukrotnym ich założeniu nie będziesz mógł wrócić do niczego innego.
